18-08-2015 Marjolein Berends, projectleider Productinnovatie Opleidingen bij EVO, loopt een dagje mee met veiligheidsadviseur Pascal, die inspecteert hoe een ziekenhuis omgaat met gevaarlijke stoffen.

Het is donderdagmiddag en ik sta in het zonnetje te wachten op mijn collega Pascal, die mij zo komt ophalen zodat we naar onze bestemming van deze middag kunnen carpoolen. Pascal is één van onze veiligheidsadviseurs en ik mag vandaag met hem mee naar een audit van een groot ziekenhuis, zodat ik kan zien wat hij zoal doet in zijn dagelijkse werk. Gevaarlijke stoffen zijn voor mij relatief nieuw, dus het lijkt me een goede manier om mijn kennis wat te vergroten.

Etikettering

Een half uur later zijn we op de plek van bestemming. Als we binnenkomen, wijst Pascal me meteen op de inkomende zendingen, die netjes met de juiste etiketten erop klaar liggen om verspreid te worden door het ziekenhuis. Onze contactpersoon blijkt wat verlaat te zijn. Maar, zo verzekert zijn collega ons, dat is geen probleem, want zij kan ons ook wel alvast wat dingen laten zien. Onze tour begint bij de inkomende en uitgaande zendingen. Pascal stelt allerlei vragen over de etikettering van post met gevaarlijke stoffen en het systeem waarin het verwerkt wordt. “En als de informatie daar niet in staat?” vraagt hij. De medewerker geeft aan dat ze dan gaat kijken in de database waarin alle informatie staat over de gevaarlijke stoffen.

Goed opgeleid

Onze volgende stop is de verwerking van afvalstoffen en de verpakkingen die daarbij horen. We krijgen een uitgebreide toelichting van de medewerkster. Pascal licht hier en daar nog wat extra toe, maar hij is zeer tevreden over de gang van zaken. Hij noteert het één en ander en geeft meteen aan dat het prima in orde is. Inmiddels is onze contactpersoon ook gearriveerd. “Ik ben onder de indruk van je collega,” zegt Pascal tegen hem. “Ze weet heel veel. Je leidt ze goed op.”

We maken een rondje over het buitenterrein en spreken de chauffeur van één van de bestelbusjes van het ziekenhuis. Met deze busjes worden gevaarlijke stoffen vervoerd van en naar het ziekenhuis en deze voertuigen dienen voorzien te zijn van de juiste signalering. De chauffeur geeft aan dat deze uitingen aan de buitenkant van de auto niet altijd goed blijven zitten, omdat ze een magneetbevestiging hebben. Pascal heeft al gezien dat de auto-etiketten ook niet geheel voldoen aan de eisen voor weerbestendigheid en brandveiligheid. “Ik zal in mijn verslag zetten wat voor soort etiketten jullie nodig hebben, zodat ze wel voldoen aan de wetgeving,” zegt hij.

Tips en trucs

“Ik wil graag ook nog even in het laboratorium kijken,” zegt Pascal. Tijdens de rondleiding in het laboratorium blijft hij staan bij een transportbak met medische materialen. Hij wijst de medewerkers van het laboratorium erop dat er geen etikettering op de bak zit, waardoor degenen die de bak vervoeren geen idee hebben van wat erin zit. Dat is wel belangrijk voor het geval er iets niet goed gaat. “Dat is niet alleen jullie verantwoordelijkheid, maar ook van de afzender,” zegt Pascal. Ook is het materiaal niet goed verpakt. Er hoort een secundaire verpakking - zoals een zak - omheen te zitten. De medewerkers van het lab maken aantekeningen en stellen nog een aantal vragen. Nadat Pascal klaar is met zijn uitleg, gaan we terug naar de kantine.

Bij een kopje koffie praten we nog even na. “Het is toch altijd fijn om regelmatig even te laten checken of we het nog allemaal goed doen,” zegt onze contactpersoon. “Er is een aantal aandachtspunten voor jullie, maar dat is eigenlijk overal waar ik kom het geval,” zegt Pascal. Om er geruststellend aan toe te voegen: “Maar de basis van waaruit jullie handelen is prima in orde.”

Met de belofte dat het ziekenhuis het auditverslag met tips snel ontvangt, nemen Pascal en ik afscheid en lopen we terug de zon in. Ik ben weer een stuk wijzer geworden qua gevaarlijke stoffen!