12-07-2012  In België wordt jaarlijks op 11 juli het Feest van de Vlaamse Gemeenschap gevierd. De vertegenwoordiger van Vlaanderen in Nederland had EVO uitgenodigd om het feest mee te komen vieren in de residentie van de Belgische ambassadeur.

Nu is een feestje bij Vlamingen al snel gezellig, maar ik realiseerde me weer hoe makkelijk je bij zo'n gelegenheid contact maakt met de meest uiteenlopende mensen uit binnen- en buitenland. Je loopt in de armen van een werkgeversvoorzitter, struikelt over een societyfotograaf, ontmoet een Waaslander en leert van alles over bier van een mevrouw die alles van bier weet. Conclusie: een aangenaam feestje en je steekt er nog wat op ook. Het contact dat je legt komt ook later vast nog handig van pas. Je hebt elkaar immers in een aangename setting ongedwongen gesproken en kunt met die ervaring makkelijk eens verder praten. Zo simpel is dat.

Bonje met de buren

Op de fiets terug naar huis bleef echter de vraag in mijn hoofd rondspoken: ‘Maar waarom hebben we dan toch zoveel hoofdpijndossiers met onze Vlaamse buren?’ Uitdieping Westerschelde, walradarketen, Hogesnelheidslijn, IJzeren Rijn, Hedwigepolder, Langere en zwaardere vrachtwagens (LZV's), tolheffing; het zijn onderwerpen waar beide buren maar over blijven bakkeleien en die elkaar steeds meer in de weg zitten.

Terwijl de grote spelers in de wereldhandel bezig zijn met strategische keuzes tussen Dubai of Noordwest-Europa, denken wij nog steeds dat het gaat om Antwerpen of Rotterdam. DB-schenker brengt containers nu al sneller en goedkoper van China naar Kijfhoek dan een containerschip. En de ‘air bridge’ die lading per boot van China naar Dubai brengt en dan per vliegtuig naar West-Europa is een groot succes.

Sentimenten overboord

De Benelux was ooit het toonbeeld van visie en perfecte internationale samenwerking. Maar onder druk van de economische crisis, misplaatste Ajax-Feijenoord-sentimenten of modieus populisme menen we nu elkaar bij tijd en wijle te moeten treiteren. Ik schaam me dood voor die al eeuwenlang durende obsessie van Nederland met die Westerschelde. Wat zou er toch voor nodig zijn om die buren van dat vlakke land hun puberteit achter zich te doen laten? Ik stel voor een Rodenbach in de ene hand en een stukkie kaas in de andere.