Nieuwe regels omtrent geoblocking voor online verkoop

“De gevolgen van de verordening zijn beperkt.”

02-05-2019  Onlangs is de Geoblocking-Verordening voor online verkoop in werking getreden. Wat zijn de gevolgen van deze verordening voor bedrijven?

Vanaf 3 december 2018 is de Geoblocking-Verordening van kracht geworden. Sindsdien zijn bepaalde vormen van ‘geoblocking’ en ‘geodiscriminatie’ verboden. Geoblocking is het blokkeren van toegang tot onder meer websites en apps op basis van de geografische locatie van de gebruiker.

Geodiscriminatie betekent kort gezegd dat een onderneming klanten uit verschillende EU-lidstaten verschillend behandelt. De Autoriteit  Consument & Markt (ACM) kan voor overtredingen van deze verordening boetes tot 900.000 euro opleggen.

Beperkte gevolgen

De gevolgen van de Geoblocking-Verordening zijn gelukkig beperkt. Het introduceert geen algeheel verbod op geoblocking en geodiscriminatie. Zij verbiedt alleen specifieke vormen hiervan. Daarnaast geldt deze verordening niet voor veel bedrijven die actief zijn in de vervoerssector. De belangrijkste gevolgen worden hieronder besproken. Het is belangrijk om vooraf te realiseren dat de nieuwe regels alleen gelden als de wederpartij een consument is of een onderneming is die diensten of producten uitsluitend voor eindgebruik koopt. Wanneer producten worden verkocht aan zakelijke afnemers die deze verder verwerken, is de Geoblocking-Verordening niet van toepassing.

Wat is niet (meer) toegestaan?

De Geoblocking-Verordening verbiedt in drie situaties geoblocking en geodiscriminatie. Ten eerste is het niet langer toegestaan bezoekers van een website op basis van hun locatie de toegang tot de website te ontzeggen of automatisch te re-routen (om te leiden) naar een andere website. Re-routing mag wel als de bezoeker daarvoor toestemming geeft. Soortgelijke regels gelden voor apps: deze moeten in de hele EU gedownload en gebruikt kunnen worden.

Ten tweede gelden er regels voor de betaalmiddelen die de site accepteert. Het is niet toegestaan een betaalmiddel te weigeren omdat de klant, zijn betaalrekening of zijn bank uit een ander EU-land komt, of omdat het betaalmiddel in een ander EU-land is afgegeven. Ook is verboden om andere betaalvoorwaarden toe te passen of hogere transactiekosten te rekenen.

Tot slot is het in een aantal situaties niet langer toegestaan om voor buitenlandse klanten andere algemene voorwaarden te hanteren:

  • Bij het leveren van digitale diensten, zoals het aanbieden van clouddiensten en webhosting;
  • Bij het verlenen van diensten op een fysieke locatie, zoals de verhuur van machines, of de verkoop van tickets voor een evenement;
  • Bij het verkopen van producten met daarbij het aanbod deze ofwel in een bepaald gebied te leveren, ofwel om deze op een locatie (bijvoorbeeld een winkel) te laten ophalen.

Dit laatste klinkt ingrijpend en ingewikkeld. In de praktijk zijn de implicaties echter minder groot. Het blijft toegestaan om verschillende prijzen en verschillende algemene (leverings)voorwaarden te hanteren voor verschillende gebieden. Een leverancier hoeft dus producten die deze aanbiedt via een Nederlandse website niet in Duitsland te leveren. Ook hoeft deze niet dezelfde prijs te rekenen op (bijvoorbeeld) de Nederlandse en Duitse website. Een Duitse klant moet een bestelling kunnen plaatsen op de Nederlandse website. Deze moet hij dan wel laten bezorgen op een Nederlands adres of (als dat ook aan Nederlandse klanten wordt aangeboden) in Nederland komen ophalen.

Uitzondering voor vervoerssector

Voor veel transportbedrijven zal het goed nieuws zijn dat diensten op het gebied van (internationaal) vervoer, met inbegrip van havendiensten, buiten het bereik van de Geoblocking-Verordening vallen. Indien de Dienstenrichtlijn niet op de activiteiten van het bedrijf van toepassing is, is het ook niet nodig zich zorgen te maken over de Geoblocking-Verordening. Wanneer een bedrijf, naast vervoersactiviteiten, ook aanvullende diensten aan eindgebruikers aanbiedt, moet deze de Geoblocking-Verordening wel naleven.

Overigens is het niet zo dat geodiscriminatie voor vervoerders een non-issue is. Het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie verbiedt vervoersbedrijven op dezelfde routes verschillende vrachtprijzen en vervoervoorwaarden voor gelijke goederen toe te passen naar gelang het land van herkomst of bestemming. Voor aanbieders van luchtdiensten, passagiersvervoer te water of per bus of touringcar, gelden bovendien ook al non-discriminatieverplichtingen.

Tot slot kan ook het mededingingsrecht afhankelijk van het distributiesysteem bepaalde vormen van geodiscriminatie (zoals actieve of passieve verkoopbeperkingen) verbieden. Indien een onderneming overweegt om voor klanten uit verschillende lidstaten verschillende verkoopvoorwaarden te hanteren, blijft het van belang goed na te denken over de mogelijke juridische risico’s hiervan.

Dit artikel is eerder gepubliceerd in globe magazine en geschreven door Martijn van de Hel en Marianne Meijssen. Martijn en Marianne zijn advocaat bij Maverick Advocaten. Zij zijn gespecialiseerd in het bijstaan van bedrijven in onderzoeken van de ACM naar de naleving van de consumentenregels.


Checklist Juridische aspecten van export en internationalisering

De 'Checklist Juridische aspecten van export en internationalisering' geeft jou als export manager inzicht in de juridische aspecten die bij export en internationalisering van belang zijn. In totaal worden dertien onderwerpen belicht en krijg je veel waardevolle tips om als niet-jurist toch goed uit de voeten te kunnen met deze vaak ingewikkelde materie.

Onze bedrijfsjurist Peter
Contact

Advies nodig of vragen?

Peter en de andere bedrijfsjuristen helpen je graag verder