A&M Batteries is PGS 37-2-proof

Aan de havenbekkens van de Rotterdamse Botlek zit op ­steenworpafstand het nieuwste onderdeel van de A&M Groep: A&M Batteries. Op het buitenterrein staan opslagcontainers naast elkaar opgesteld, met tussen elke container een muur van grote betonnen blokken. Die muren staan er niet voor niets, want in de containers liggen lithium(ion)batterijen opgeslagen. In sommige zitten afgedankte of kapotte batterijen, in andere nieuwe. Maar altijd goed gescheiden, conform de PGS 37-2, de richtlijn voor de veilige opslag van lithium(-ion)batterijen.

Het inzamelen, opslaan en recyclen van (lithium)-ionbatterijen zijn de activiteiten waarop A&M Batteries, dat sinds december 2023 bestaat, zich onder meer richt. “Vanuit de A&M Groep zagen we de vraag naar services rond die bat­terijen toenemen”, vertelt directeur Pieter Bremmer in zijn kantoor met weids uitzicht op het westelijke deel van de Rotterdamse haven. “We zagen ook dat de infrastructuur om batterijen in te zamelen en op te slaan onvoldoende was, zeker voor batterijen die aan het einde van hun levensduur zitten. In de haven komen veel batterijen binnen die naar het achterland gaan. Maar tussen aankomst en gebruik zit vaak een bepaalde periode. Traditionele opslagruimten zijn daar niet voor ingericht. Lithium(-ion)batterijen moeten namelijk op een bepaalde manier worden opgeslagen.”

In dit gat van de markt is A&M Batteries gedoken. Het bedrijf richt zich op eigenaren van batterijen die voor korte of lange tijd opslagruimte zoeken. Maar de hoofdactiviteit is de inzameling van industriële batterijen in de eindfase, waarmee het andere ondernemingen helpt aan hun wettelijke verplichtingen te voldoen. De klanten zitten in de haven, maar zeker ook in de rest van het land.

Maatwerk voor vergunning

Medio 2025 had het bedrijf iets te vieren, want het werd officieel PGS 37-2-proof. Voor A&M Batteries betekent dit dat het een omgevingsvergunning heeft gekregen om maximaal 230 ton (afval)lithium(ion)batterijen op zijn buitenterrein op te slaan. Niet elk bedrijf met lithium(-ion)batterijen valt onder de PGS 37-2. Bremmer: “A&M Batteries valt er in beginsel onder. Maar door onze typen afvalstromen en hoeveelheid batterijen vallen we buiten de tabellen van de PGS 37-2, waardoor we een omgevingsvergunning van de provincie nodig hadden. Die legde de taak voor de beoordeling en afgifte neer bij DCMR [de omgevingsdienst, red.].” Het gevolg: DCMR legde specifieke veiligheidseisen op tafel.

“Parallel aan de conceptversie van de PGS 37-2 liepen bij ons al de gesprekken met DCMR en de veiligheidsregio, de belangrijke raadgever voor de omgevingsdienst”, legt Bremmer uit. “De maatregelen voor ons zijn daarom in de geest van de PGS 37-2 ontwikkeld. Met daarbij twee uitgangspunten: dat het risico op een incident zoveel mogelijk wordt beperkt en dat er een handelingsperspectief is als het tóch misgaat.”

Nieuwe inzichten

De maatregelen die DCMR eiste, komen niet allemaal overeen met de PGS 37-2. “Sommige zijn hier niet werkbaar of relevant. Wij hebben bijvoorbeeld alleen buitenopslag van batterijen, terwijl de PGS 37-2 voornamelijk gaat over binnenopslag”, zegt Bremmer. “Daarom zijn wij ook blij dat er ruimte was voor maatwerk. Maar de heilige graal is dit ook zeker niet, want nieuwe inzichten die wij opdoen of die uit de gesprekken met DCMR of de veiligheidsregio rollen, kunnen ertoe leiden dat we iets weer op een andere manier moeten doen. De vergunning is afgegeven, maar het is bijna een soort van levend document en dat maakt het ook weer een tikje onzeker.”

Niemandsland

A&M Batteries schakelde een extern bureau in om de vergunningaanvraag te schrijven. Als we vragen hoelang de aanvraag duurde, begint Bremmer te lachen. “Te lang! Maatwerk, zeker bij een nieuw product, komt de snelheid niet ten goede. Ik snap het wel, maar het hele traject heeft toch wel anderhalf jaar in beslag genomen.” Het heeft volgens hem onder meer veel tijd gekost dat de zaakbehandelaar bij DCRM plots wisselde en de nieuwe zich weer moest inlezen. Daarnaast werd tijdens het proces de Omgevingswet ingevoerd, waardoor DCRM ineens op een andere manier moest gaan werken. “Gelukkig is veel op het moment van de aanvraag leidend voor hoe het proces loopt. Maar de PGS 37-2 is ook nog steeds niet in de Omgevingswet verankerd. Soms opereer je in niemandsland en zie je de vergunningverlener zich achter de oren krabben van: hoe moeten wij dit nu weer regelen!

Daar komt nog eens bij dat de provincie ons [vanwege de Omgevingwet, red.] leges zal rekenen voor een eventueel nieuwe vergunningaanvraag, want het gaat om een provinciale vergunning voor een bepaald tonnage. We mogen dan bijvoorbeeld 26.000 euro aftikken voor het in behandeling nemen van de aanvraag. Als ik kijk naar de duur van de aanvraag, de onzekerheden die daarin zitten, de investeringen die gedaan moeten worden en de leges die erbij komen, zijn dat niet heel gunstige businesselementen”, zegt Bremmer met gevoel voor understatement.

Kort lijntje met brandweer

Voor bedrijven die ook een omgevingsvergunning nodig hebben voor de opslag van lithium(-ion)batterijen, heeft Bremmer enkele praktische adviezen. “Zorg eerst dat je op één lijn komt met je omgevingsdienst en veiligheidsregio. Als er consensus is, is de volgende stap om de brandweer (als onderdeel van de veiligheidsregio) erbij te betrekken. Het is belangrijk een kort lijntje te hebben met de brandweer. Zij zitten bij ons op vijfhonderd meter afstand. Tijdens de aanvraag zijn de drie wisselploegen en de staf bij ons langs geweest om te kijken hoe onze locatie eruitziet en wat zij kunnen doen bij een incident.”

Bremmer heeft helaas gemerkt dat de om­­gevingsdienst, veiligheidsregio en brandweer niet zomaar op één lijn zitten. “In de praktijk blijkt”, zegt hij met een onderdrukt lachje, “dat die drie niet al te veel met elkaar praten. Dan kwam de brandweer bij ons en kregen we te horen dat zij niet blij waren met een maatregel. Maar die was juist door de omgevingsdienst overgenomen van de veiligheidsregio. Ik kreeg dan het gevoel dat ik moest proberen om de drie op één lijn te krijgen. Nieuwe inzichten van de brandweer zijn niet altijd bekend bij degene van de veiligheidsregio die advies geeft aan DCMR.”

Maatregelen 

Uiteindelijk is het goedgekomen en heeft A&M Batteries allerlei maatregelen vanwege de vergunning genomen, die soms gepaard gingen met flinke investeringen. Denk aan milieu­beschermende maatregelen om te voorkomen dat een bepaalde stof naar de bodem lekt. Zoals een vloeistofdichte vloer op het buitenterrein en voorzieningen om bluswater op te vangen en af te voeren. Verder heeft het samen met een partner uit de haven speciale HQ-containers laten ontwikkelen, met detectie op rook, warmte en koolstofmonoxide.

Elke container bevat maximaal tien ton batterijen. Bremmer: “Alle containers zijn aangesloten op een brandmeldinstallatie. Gaat er één melder af, dan belt de alarmcentrale mij. Gaan er twee melders af, dan is er vrijwel zeker iets aan de hand en schakelt de centrale direct door naar de meldkamer van de brandweer. Het hek opent dan automatisch voor de brandweer. Op ons terrein staat een hydrant waarop zij hun slang kunnen aansluiten. Bij elke container zitten twee koppelingen: een voor koelen en een om de container onder water te zetten. Helemaal onderaan zit een koppeling voor het afzuigen van het bluswater, omdat dit vervuild kan zijn.”

Community Novel

Wat opslagcontainers betreft, heeft Bremmer nog een belangrijke tip voor ondernemers. “In onze eerste plannen voor de vergunningaanvraag stond dat we containers met een bepaald blusgas wilden gebruiken. Maar de veiligheidsregio en omgevingsdienst hadden daar bezwaren tegen. Dat komt door nieuwe inzichten over het effect van de combinatie van blusgas en de gassen die vrijkomen bij een lithiumbrand. In de ene regio kijken ze hier anders tegen aan dan in de andere. Vraag dus eerst om goedkeuring voordat je een investering op dit vlak doet.”

Veranderende (lokale) inzichten en regel­­geving rond lithium(-ion)batterijen (zie ook het kader) is ook een van de redenen waarom evofenedex ooit haar community Novel heeft opgericht. Bremmer is aangesloten bij Novel om aangehaakt te blijven bij de ontwikkelingen. “De community is waardevol voor mij”, zegt Bremmer. “Een mooi voordeel is ook dat je een kijkje in de keuken krijgt bij bedrijven die met dezelfde thematiek worstelen, wat altijd informatief en verrijkend is. Ook wissel je ervaringen en casussen met elkaar uit, bijvoorbeeld rond de omgevingsdiensten.”