15-10-2025
Gastcolumn - Compliant en toch besparen
GOp sociale media zoals LinkedIn verschijnen regelmatig berichten over de gevolgen van non-compliance bij douanezaken. Vaak zijn die gebaseerd op angst voor torenhoge naheffingen of reputatieschade door verkeerde goederencodes, oorsprong of douanewaarden. Maar ook het omgekeerde komt in de praktijk voor: onterecht betaalde invoerrechten, waarbij herstel juist terugbetalingen en toekomstige besparingen oplevert.
Correcte aangiften dekken risico’s af, maar valt er nog op een ander gebied te besparen? Het antwoord hierop hangt af van de complexiteit van de toeleveringsketen, de positie van het bedrijf en hoe compliant of efficiënt de keten is. Een bedrijf kan zelf via regelingen als actieve veredeling (AV) of een douane-entrepot geld besparen. Toch is er vaak ook nog winst te behalen in de keten.
De oplossing om geld te besparen begint met samenwerking in de keten
Douaneadviseur bij Customs Advisers.
Een praktijkvoorbeeld. Het in de Europese Unie (EU) gevestigde bedrijf X bouwt machines, waarvan de helft naar buiten de EU gaat. X importeert onderdelen, maar koopt ook binnen de EU. Invoerrechten op de zelf geïmporteerde onderdelen worden vermeden via AV. Een analyse van de totale keten laat echter het volgende zien:
- Leverancier A importeert een onderdeel met 0 procent invoerrecht, maar met een verkeerde goederencode. Hierdoor betaalt hij (en uiteindelijk ook X) ten onrechte invoerrechten.
- Leverancier B produceert een onderdeel uit geïmporteerd aluminium. Hoewel hij AV toepast, benut hij de vrijstelling niet omdat hij binnen de EU levert. Uiteindelijk wordt echter 50 procent van zijn onderdelen door X alsnog geëxporteerd.
Bij A is eigenlijk sprake van non-compliance (door een verkeerde goederencode), maar buiten het zicht van X. B handelt compliant − douaneprocedures toepassen om invoerrecht te besparen is immers vrijwillig.
De oplossing om geld te besparen begint met samenwerking in de keten, dus afstemming tussen het bedrijf, de toeleveranciers en de afnemers. Stap 1 is informatie delen om de keten transparant te maken, zodat eventuele besparingen kunnen worden ontdekt. Misschien wil niet iedereen een ander een kijkje in zijn keuken laten geven, maar daar staat tegenover dat een besparing in de keten voor iedereen gunstig is. Stap 2 is de implementatie van acties om gebruik te kunnen maken van besparingsmogelijkheden. Bij A is dat eenvoudig: de goederencode corrigeren bij de Douane met een verzoek tot terugbetaling. Bij B is het ingewikkelder. Douanetechnisch kan er veel, maar de normale gang van zaken is om eerst het aluminium te plaatsen onder de AV van B. Daarna kan deze AV worden aangezuiverd door het onderdeel onder de AV van X te plaatsen. En tot slot wordt de AV van X aangezuiverd door de export van de machines.
Dit betekent veel extra aangiften en administratie. Maar er is geen verplichting dat aangiften voor plaatsing én aanzuivering van AV door hetzelfde bedrijf gedaan moeten worden. In goed overleg met de Douane werd stap 2 uiteindelijk compleet overgeslagen. Dit leverde de vrij unieke situatie op dat de exportaangiften van X tegelijkertijd zijn AV aanzuiverden én de AV van B. Per saldo een besparing zonder één extra douaneaangifte. De conclusie is dan ook dat meer samenwerking in de keten zeker lonend kan zijn.
Bert van Leeuwen