Q&A | Hoe voldoe je aan de verplichtingen van de nieuwe EU-staalverordening?

Vanaf 1 oktober 2026 moet bij de invoer van bepaalde staalproducten het land van smelten en gieten worden aangegeven. De importeur moet hiervoor controleerbaar bewijsmateriaal aan de Douane kunnen overleggen.

De Europese Commissie ziet het certificaat van het walswerk (Mill Test Certificate, MTC) als het belangrijkste bewijsstuk. Dit document moet het land van smelten en gieten én het warmtenummer (heat number) van het staal vermelden.

Als het certificaat van het walswerk niet alle vereiste informatie bevat, mag je aanvullende documenten gebruiken om het ontbrekende land van smelten en gieten of het warmtenummer aan te tonen.

De verordening noemt de volgende documenten als mogelijk bewijs:

• facturen
• leveringsbonnen
• kwaliteitscertificaten
• clausules in bestelorders of contracten
• langlopende leveranciersverklaringen
• boekhoudkundige documenten
• productiedocumenten
• douanedocumenten van het land van uitvoer
• handelscorrespondentie, zoals e-mails
• productomschrijvingen

Ja, maar alleen gedurende een overgangsperiode. De Europese Commissie heeft voor de periode van 1 oktober 2026 tot en met 30 september 2027 een overgangsregeling ingesteld. Gedurende deze periode kun je de hierboven genoemde documenten ook gebruiken als er geen certificaat van het walswerk beschikbaar is. Deze documenten moeten dan wel zowel het land van smelten en gieten als het warmtenummer vermelden. Vanaf 1 oktober 2027 kunnen de toegestane bewijsstukken worden beperkt.

Wanneer je het land van smelten en gieten aantoont met alternatieve documenten in plaats van een certificaat van het walswerk, zal de Douane de documenten controleren om de juistheid van de informatie te verifiëren.

Als je het land van smelten en gieten niet met passend en controleerbaar bewijsmateriaal kunt aantonen, kan de Douane de invoer weigeren.

Nee. De verplichting geldt alleen voor producten die onder de productcategorieën vallen die zijn opgenomen in bijlage I van Verordening (EU) 2026/1384. Artikel 1 van de uitvoeringsverordening bepaalt expliciet dat je als importeur van producten die onder deze categorieën vallen bewijs moet verstrekken van het land van smelten en gieten.

Controleer of de GN-/Taric-code van je product voorkomt in bijlage I van Verordening (EU) 2026/1384. Alleen voor de daarin opgenomen staalproducten moet je bij invoer informatie over het land van smelten en gieten verstrekken.

De uitvoeringsverordening legt de bewijsplicht uitsluitend op voor producten die onder de in bijlage I vermelde categorieën vallen. Als je product niet onder deze categorieën valt, volgt uit deze verordening geen verplichting om bewijs van smelten en gieten aan de Douane te overleggen.

De Europese Commissie heeft wel aangekondigd te beoordelen of de regeling in de toekomst moet worden uitgebreid naar andere staalhoudende producten. Het is dan ook aan te raden om de ontwikkelingen in de gaten te houden.

De juiste indeling van je product is doorslaggevend. Een product kan van staal zijn gemaakt, maar toch buiten de reikwijdte van de verordening vallen als de gebruikte GN-/Taric-code niet in bijlage I voorkomt.

Wie staalproducten invoert in de EU moet voortaan rekening houden met twee afzonderlijke administratieve verplichtingen:

1. Quota beheren. Controleren of de invoer binnen de beschikbare tariefquota valt, zoals verdeeld onder Uitvoeringsverordening (EU) 2026/1457;
2. Herkomst van het staal aantonen. Kunnen aantonen in welk land het staal is gesmolten en gegoten volgens Uitvoeringsverordening (EU) 2026/1963.

Vraag je leverancier dan ook zo snel mogelijk om een certificaat van het walswerk met warmtenummer, waarin het land van smelten en gieten is vermeld.

Tot slot, zorg voor een sluitende documentatieketen. Deze kan bijvoorbeeld bestaan uit het MTC, de factuur, de paklijst, het contract en eventuele leveranciersverklaringen. Hiermee kun je de herkomst van het staal beter onderbouwen bij een eventuele controle.

Vanaf 1 oktober 2026 is het verplicht om twee documentcodes op te nemen in de aangifte:

• Een Y-code voor het land van smelten en gieten (bijvoorbeeld Y376 voor China, Y384 voor Turkije of Y377 voor India).
• Een C-code voor het bewijsstuk waaruit dit blijkt (bijvoorbeeld C131 voor een certificaat van walswerk of C132 voor een factuur).

De opgegeven Y-code moet overeenkomen met de informatie in het bewijsstuk waarvoor je de C-code gebruikt. Als de Y-code of C-code ontbreekt, wordt de aangifte afgewezen.

Stel dat het Turkse contingent voor producten in categorie 1A is uitgeput. Een importeur dient daarna nog een aangifte in. Die aangifte kan dan mogelijk nog worden toegewezen aan het vrijhandelscontingent. Als daar nog volume beschikbaar is, hoef je geen 50 procent aanvullend recht te betalen. Is ook dat contingent uitgeput, dan volgt wel het aanvullende recht.

Het aanvullende vrijhandelscontingent is bedoeld als tweede vangnet voor landen met een vrijhandelsovereenkomst met de EU. Wanneer het eigen landspecifieke staalcontingent is uitgeput, kunnen importeurs onder voorwaarden nog gebruikmaken van dit gezamenlijke vrijhandelscontingent. De EU maakt daarmee expliciet onderscheid tussen landen met een vrijhandelsovereenkomst en landen zonder vrijhandelsovereenkomst.

Tabel II.2 van Uitvoeringsverordening (EU) 2026/1457 laat zien welke landen en productcategorieën van dit extra vangnet gebruik mogen maken nadat hun eigen landspecifieke contingent is opgebruikt.

In een bericht legt de Douane uit hoe importeurs via een verzoek om terugbetaling mogelijk betaalde invoerrechten kunnen terugvragen.